آیت‌الله میرباقری:

«امام حسین(ع) در نزديکي کوفه به «طِرِمّاح» برخورد کرد که از کوفه گندم به يمن مي برد.
حضرت اوضاع کوفه را از او پرسيدند. او گفت: اصلا به کوفه نرويد، اوضاع کوفه خوب نيست و شمشيرها بر عليه شماست. گفت: با من به يمن بياييد و من ده‌هزار نفر در اختيار شما قرار مي دهم و آنجا کوهستاني است و امکان جنگ پارتيزاني هست!
امام فرمود: ما بر سر عهدي هستيم. اگر مي‌خواهي با ما بيا (و گرنه -به تعبير من- ما را موعظه نکن.) او گفت: پس من می‌روم آذوقه زن و فرزندانم را در يمن مي گذارم و بر مي گردم! 👉
حضرت فرمودند: پس زود بيا! وقتي برگشت، خبر شهادت امام را شنيد.

اين فرد، اهل تاخير بود و اهل سرعت نبود.
فرق او با زهير چيست؟ 👉
زهير حتي همسرش را هم طلاق مي دهد که او اذيت نشود و پشت سرش هم تعلقي نباشد. طِرِمّاح امام(ع) را در محاصره مي بيند ولي مي خواهد به خانواده اش آذوقه برساند!
پيداست چنين کسي به امام نمي رسد.
آيا ما [طرماح هستیم یا] زهير يا حُر يا حبيب؟ (۱۱ آبان ۹۲)

 

در واقع وقتی امام می فرماید زود برگرد یعنی نرو

امام به کنایه حرفش را فرمود

حالت مشابه در مسئولین ما باید باشد که وقتی رهبری میگوید من به آمریکا بدبینم یعنی چه؟

 

به روایتی دیگر از سایت http://www.k-imamreza.com/

طرماح از یارانِ علی بن ابیطالب و از محبینِ شیفته ی اهل بیت بود. در ماجرای قیام امام حسین(ع)، به همراه 4نفر دیگر از یاران آن حضرت مخفیانه از کوفه خارج شدند تا از بیراهه بروند و به امام حسین (ع) ملحق شوند. توی راه این اشعار را زمزمه می کرد:

ای ناقه من! از فشار من ناراحت مباش و قبل از طلوع فجر ما را حرکت بده. تا بهترین سوارت را در بهترین سفر به مردی برسانی که آقایی و کرامت در سرشت و نژاد اوست. آقاست و آزادمرد و دارای سعه ی صدر که خداوند او را برای انجام بهترین امور به اینجا رسانده است...

طرماح چون به کربلا رسید،از امام اجازه گرفت تا آذوقه ای را که از کوفه آورده بود به خانواده اش برساند و سپس برگردد و به امام ملحق شود؛ امام به او فرمود: برو، ولی زود برگرد.. طرماح رفت؛ و در برگشت، عصر عاشورا به کربلا رسید ،زمانی که سر حسین- علیه السلام- بر نیزه بود.
طرماح خاک بر سر می ریخت و فریاد میزد: وقتی حسین می‌گوید زود برگرد، یعنی نــــــرو..